İnsan bir şeye sahip olduğu zaman onun biteceğini hiç düşünmez. Mal mülk ister, eş dost olsun hep böyle devam etsin diye düşünür. Gereken özeni ve sevgiyi gösteremeyebilir. Her şey yolunda giderken, fanilik ve son hiç aklına gelmez. Kaybedince yanlış düşündüğünü fark eder, pişman olur, ama iş işten geçmiş olur.
Sevgililerin kıymeti dönüşü olmayan ayrılıklarda anlaşılır. Özleriz göremeyiz. İsteriz gidemeyiz. Kavgaların bile mutluluğunu kaybedince anlarız. Bu giden, yalnız eşiniz, yariniz, yaranınız, sevgiliniz dostunuz olmayabilir. Sağlığınız için de böyledir. Sahip olduğunuz bütün nimetler için de geçerlidir. Kaybedilen her şey arkasında bir acı, bir üzüntü ve göz yaşı bırakır. Nimetler elde iken kıymeti teoriktir. Kaybedince fiiliyata döner. Yani, ateş uzaktayken yakıcılığı sözdedir. Elimize aldığımızda fiilidir. Yakar ve yaktığını anlar acısını duyarız. Ateşi kendimizden uzak tutmaya çalışırız. Hayat acılar ve tatlılar karışımıdır. Bunun sentezinden güzellik çıkar. Önemli olan miktarı iyi ayarlamaktır. Kazanmak kaybetmenin ortağıdır. Ortaklıkta hak geçerlidir. Hakkın tahakkuku Hakka bağlanmakla mümkündür. Tekerleği tümsekte tutmak zordur. Başarı zorluklarda gizlidir.
Aşağıdaki manzum satırlarda okuyacağınız pişmanlık sözleri; nimetin elden çıktıktan sonraki yankılarıdır. Öyle bir hayat yaşamalıyız ki sonunda pişman olmayalım.
Dönülmeyen yolda giden eşime,
Ünledim ünledim gelmez peşime,
Olsa da karışsa biraz işime,
Gittiğinden beri unutamadım.
Yaşadık hayatı, iniş çıkışlı,
Bazen yazlı geçti, bazen de kışlı,
Bitti günlerimiz içli ve dışlı,
Gittiğinden beri unutamadım.
Ayrılığın acısını anladım,
Gözyaşımda eriyerek damladım,
Günlerce arkadan yandım ha yandım,
Gittiğinden beri unutamadım.
Bugün yine hayallerime daldım,
Sen gidince yalnız başıma kaldım,
Ağlamaya üzülmeye de kandım,
Gittiğinden beri unutamadım.
Kazanmak ve kaybetmekten etkilenmeyen insan yoktur. İnsan, yaratılışı gereği kazanınca sevinir, kaybedince üzülür. Ben nefsime dengede olmayı tavsiye ederim. Çünkü orta yol kurtuluş yoludur!!