Mehmet amca bizim köyün en yiğit adamıydı. Orta yaşlardaydı bizim çocukluğumuzda. At üzerinde gezerdi. Körüklü çizmeleri, altı köşe kasketi ve belindeki tabancasıyla tam bir Anadolu toprak ağası gibiydi. Sözü de dinlenirdi her cemiyette.
Bir günün akşamı at yalnız gelmiş köye, Ayşe teyze telaş içinde feryat ediyordu evin çevresinde. Köy içi onun sesiyle çınlamıştı.
“Mehmedime, yiğidime bir halar olmuş, yetişin komşular” diyordu.
Ayşe teyzenin sesini duyan koşmuştu Mehmet amcanın evine.
Çoluk çocuk, yaşlı genç, kadın erkek köyde kim varsa, onu aramaya çıktık. Sanki yer yarıldı da içine girmişti. Hiçbir yerde izine rastlanamadı. Üçüncü günü artık ümidi kesmeye başlamışken, gece yarısı çıka gelmiş Mehmet amca evine.
Zayıflamış, yüzü gözü yara içindeymiş, elbiseleri paramparça. Körüklü çizmeleri bile yokmuş ayağında. Tabancasının kılıfı boş sallanıyormuş kuşağının yanında.
Köyde herkes derin bir nefes aldı, oh çekmişti. Birkaç gün evde yatmış, sütlü bal ile bakmış Ayşe teyze yiğidine. Ser verip sır vermemişti başına gelenlerden. Canavar saldırmış, ayı ile boğuşmuş diyenler bile oldu. Kahveye geliyordu artık, ama her kahveye gelişinde kahvedekilerin kahkahaları köyün içine yankılanırdı.
Kadın bu sıkıştırınca Mehmet amcayı, başına gelenleri de anlatıvermiş Ayşe teyzeye. Söyleme kimselere diye de sıkı sıkı tembih etmiş.
Ayşe teyze bu sır küpü kadın maşallah.
Devrisi sabah pınar başında sessizce fısıldamış Emine’nin kulağına. Sonra da sıkı sıkı tembih etmiş aman duyulmasın diye. Sır bu tutulur elbet, kadıncağızda yalnızca kocasıyla paylaşmış o gecesi..
Dilden dile, kulaktan kulağa dolaşır oldu bu olay bizim köyde. Şehirden gelenlerde duymuş daha haftası geçmeden.
Mehmet amca yiğitçe gezerken, karşı köyün çobanlarına bir ders vermek istemiş. Dersini alan çobanlarda Mehmet amcayı bir güzel ıslatmışlar derede. Tabancasını da almışlar belindeki kılıftan. At’ta ürkmüş hayvan korkudan çıka gelmiş köye. Mehmet amca o haliyle ve atsız köye gelmektense biraz kendisini toparlamak için ormanda çakal inine sığınmış.
Günlerden bir gün iyice kızmıştı Mehmet amca bu gülüşmelere, sabrı tükeniyordu artık.
“Evet, duyduğunuz gibi gençlerle dalaştık biraz, bende onları hırpaladım epeyce, tabancamı da aldılar boğuşurken, bakın kılıfı hala bende. Bu kılıfı alsalardı ben onlara sorardım o zaman, sizin yaptığınız ayıp, ayıp” diyerek çıkışmıştı kahvedekilere.